Chiropraktyka
Praktyka lecznicza skupiająca się na działaniach na kręgosłup, głowę, miednicę, kości rąk i nóg.
Działanie opiera się na przesłankach:
- Choroba może być skutkiem rozstroju układu nerwowego.
Istnieje wiele przyczyn choroby, jednakże rozstrojenia w układzie nerwowym są najistotniejszą przyczyną choroby. Układ nerwowy koordynuje aktywność komórkową dla jej adaptacji środowiskowej. Czynniki i stany, które oddziałują na układ nerwowy, a do których organizm nie jest się w stanie zaadoptować, powodują zmiany we wzorze przekazywania impulsów nerwowych, które odbiegają od normy. W konsekwencji, czego wiele zaburzeń funkcyjnych układu nerwowego może doprowadzić do powstania choroby.
- Rozstrój układu nerwowego może być wynikiem zaburzeń w układzie ruchowym
Zaburzenia w równowadze segmentów kręgosłupa, miednicy i kości czaszki u człowieka są często spotykane w praktyce klinicznej. Przedłużone, nienaturalne zaangażowanie układu nerwowego może być wynikiem zaburzenia, napięć i stresu układu ruchowego, spowodowanym dążeniem człowieka do postawy pionowej. Uszkodzenia mechaniczne albo podwichnięcia segmentów kręgosłupa są często powodowane niesymetrycznym obciążeniem grawitacyjnym układu ruchu oraz pojawienie się defektów rozwojowych, czy też podrażnień: mechanicznych, termicznych oraz psychicznych układu nerwowego.
- Rozstrojenie układu nerwowego może spowodować lub pogorszyć chorobę, oraz spowodować zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu człowieka.
Zaburzenia w równowadze segmentów kręgosłupa, miednicy i kości czaszki mogą mieć związek z pospolitymi dolegliwościami człowieka o pochodzeniu organicznym, trzewnym oraz naczynioruchowym. W przypadku zaistnienia stosownych okoliczności, prawie każdy element układu nerwowego może bezpośrednio, czy też pośrednio spowodować reakcje w innych elementach układu nerwowego. Razem wzięte, niezależne od siebie przyczyny nieprawidłowego funkcjonowania organizmu mogą mieć bardziej osłabiający efekt, niż pojedyncze. Zaburzenia w naturalnej równowadze segmentów kręgosłupa, miednicy i czaszki mogą zapoczątkować, czy też zaostrzyć rozstrój stabilności nerwowo-naczyniowej i nerwowo-trzewnej. Dlatego tez korekcja zaburzeń równowagi układu ruchowego jest bezwzględnie konieczna dla efektywnego prowadzenia pacjenta.
Chiropraktyka jest:
- Formą opieki zdrowotnej, która wykorzystuje wrodzone i naturalne możliwości organizmu do regeneracji, czyli powrotu do zdrowia i opiera się na dwóch przesłankach:
- związek pomiędzy strukturą i funkcjonowaniem ciała człowieka odgrywa zasadniczą rolę w utrzymaniu dobrego zdrowia
- zaburzenie równowagi pomiędzy kręgosłupem i układem nerwowym przyczynia się do procesu powstawania choroby.
- Nauką medyczną, która kładzie nacisk na potrzebę utrzymywania strukturalnej spójności organizmu
- Metodą pracy, która delikatnymi mobilizacjami na kościach: głowy, kręgosłupa, miednicy oraz kończyn górnych i dolnych wspomaga prawidłowe funkcje układów: nerwowego i hormonalnego kontrolujących naturalne możliwości regeneracji organizmu
- Metodą pracy, która nie stosuje farmaceutyków ani zabiegów chirurgicznych.
METODY UŻYWANE W PRACY CHIROPRAKTYKA
1. Mobilizacja struktur stawowych.
Jest to najbardziej charakterystyczny aspekt pracy opieki chiropraktycznej. Jej celem jest normalizacja nienaturalnych zaburzeń układu ruchowego, aby uwolnić powstałe w związku z tym stany napięcia układu ruchowego oraz wyeliminować zaburzenia pochodzenia naczyniowego i nerwowego. Główną metodą pracy chiropraktycznej nauczanej w Akademii Chiropraktyki jest metoda McTimoney-Corley'a, ze względu na jej holistyczność, efektywność, bezpieczeństwo i miękkość.
2. Konsultacja dietetyczna.
Właściwa dieta jest podstawą prawidłowej pracy układu ruchowego i nerwowego.
3. Fizjoterapia.
Jest często wprowadzana do opieki chiropraktycznej w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.
4. Zalecenia dotyczące zachowań.
Są niezbędnym elementem opieki chiropraktycznej. Postawa naszego ciała, sposób w jaki siedzimy, chodzimy, ćwiczymy nasze ciało, podchodzimy do problemów codziennego życia ma bezpośredni wpływ na stan naszego organizmu.
Uszkodzenie kręgosłupa następuje w wyniku osiadania kręgów lub ich odchylania od prawidłowej osi. To znów powoduje zwężenie się otworów międzykręgowych, które stanowią wejście i wyjście nerwów. Przy ucisku odpowiedni pień nerwowy może ulec zapaleniu lub zanikowi. Doktor Wacław Korabiewicz w swojej książce "Cuda bez cudu" opisał działanie nerwów rdzeniowych w różnych odcinkach kręgosłupa na poszczególne organy:
Kręgi I - II - III K - mają wpływ na oczy (zaburzenia) wzroku, uszy (szumy), jamę ustną (zapalenie), głowę i uzębienie (bóle).
Kręgi IV - V K - osierdzie, opłucna, przepona, nadnercze, bóle głowy.
Kręgi IV i VIII K - defekty w tęczówce oka, bicie serca, wymioty.
Kręgi VII i VIII K - kończyny górne, palce, bóle międzyżebrowe.
Kręgi II i III P - rozszerzenie serca, aorta, astma.
Kręgi II i IV P - mięsień sercowy, także astma.
Kręg V P - żołądek, język, gardło.
Kręg VI P - śledziona, wątroba, żołądek, neurastenia.
Kręgi VII - XII P - jelito cienkie i nerki.
Kręg I L - skurcze pęcherza, macica, jelita, odbytnica.
Kręg II L - jelita, wyrostek robaczkowy, narządy płciowe, ischias, lumbago.
Kręg III L - nadmierna czynność jelita grubego, osłabienie czynności pęcherza, impotencja, bóle stawów, kończyn dolnych, ból w krzyżu.
Kręg IV L - macica, prostata, zaburzenia płciowe.
Kręg V L - bóle w stawach i mięśniach kończyn dolnych, czynności odbytnicy.
Oznaczenia:
Litera "K" znaczy kręgi karku albo szyi,
"P" kręgi piersiowe,
"L" kręgi lędźwiowe dolnego odcinka