Hipnoza
Prekursorem hipnozy był Franz Anton Mesmer, który dla zjawiska hipnozy używał pojęcia "zwierzęcego magnetyzmu".
Trans hipnotyczny jest stanem głębokiego skupienia. Podczas hipnozy podatny pacjent powinien przejawiać autentyczne zainteresowanie słowami hipnotyzera i koncentrować się na jego instrukcjach.
Leczenie hipnozą opiera się na chęci i zdolności danej osoby do wyłącznego skupienia na danej sytuacji, konkretnej lub symbolicznej, jaką przedstawia jej hipnotyzer.
Hipnoza nie jest snem i nie oznacza też poddania się władzy innej osoby, wielu praktykujących ją lekarzy skłania się obecnie ku tezie, ze rola hipnotyzera ogranicza się do naprowadzenia pacjenta na właściwy trop, po czym pacjent już sam wprowadza się w trans.
Leczenie hipnozą może okazać się skuteczne w leczeniu zaburzeń psychicznych, jeżeli lekarz nie jest w stanie trafić na źródło choroby. Warunkiem powodzenia tej metody jest wiara pacjenta w skuteczność tej metody i chęć pokonania dręczącego go problemu.
Hipnoza wywołuje u pacjenta szereg wewnętrznych reakcji, które umożliwiają pacjentowi i jego podświadomości znalezienie przyczyny jego problemów.
Hipnoza stosowana w terapii daje znakomite rezultaty. Stosując indywidualne techniki i odpowiednie metody pracy w hipnozie można skuteczniej prowadzić terapię w wielu problemach jak np.:
- depresja,
- lęki, samotność,
- brak koncentracji,
- problemy emocjonalne, brak pewności siebie,
- nerwice (fobie, zachowania obsesyjne i natręctwa, zaburzenia snu, migreny),
- uzależnienia (alkoholizm, narkomania, palenie),
- zaburzenia odżywiania się jak anoreksja, bulimia, otyłość,
- zaburzenia mowy (jąkanie),
- zaburzenia o podłożu psychosomatycznym, (moczenie, bóle nowotworowe),
- zaburzenia seksualne,
- notoryczne zmęczenie, itp.
Na zachodzie stosuje się z powodzeniem hipnozę w stomatologii, w leczeniu chorób chronicznych i bólów rożnego pochodzenia, przy porodach, w chirurgii, ortopedii.
HOMEOPATIA (z gr. homoios - podobny i pathos - cierpienie) to kontrowersyjna, alternatywna metoda lecznicza, która zaleca używanie środków leczniczych, nie zawierających aktywnych składników. Teoria homeopatii została opracowana przez Samuela Hahnemanna (1755-1843) i po raz pierwszy opublikowana w 1796 roku.
Zasada, którą zastosował - similis similibus curentur- podobne leczone podobnym - głosi, że określone substancje (pochodzenia roślinnego, minerały, toksyny zwierzęce) wywołują w organizmie ludzkim objawy, przypominające kliniczne obrazy chorób. W przypadku wystąpienia choroby można ją leczyć podając małą dawkę substancji, która u zdrowego człowieka wywołałaby objawy tej choroby.
Organizmowi zostaje podana dokładnie jego choroba, tyle że w przeobrażonej postaci, jako lek.
Genialność homeopatii polega na zaaplikowaniu leku będącego w stanie wywołać określony stan chorobowy, w specjalnie przygotowanej formie "potencjonowanej".
Homeopaci twierdzą, że proces potencjonowania (rozcieńczanie, rozcieranie i potrząsanie) ma istotne znaczenie, gdyż zmienia lek. Zmienia się jego aktywność a nawet siatka kryształów. Substancja staje się coraz bardziej subtelna, aż wreszcie całkowicie przemienia się w czysto duchową siłę.
Lek homeopatyczny nie działa zatem bezpośrednio na zasadzie reakcji chemicznej, lecz duchowo. Apeluje on do organizmu o mobilizację sił, które w przypadku choroby uległy zakłóceniu.